De uitnodiging.

‘De uitnodiging.'

Ik wil niet weten hoe je in je levensonderhoud voorziet.

Ik wil weten waar je naar hunkert, ik wil weten of je durft te dromen van de vervulling van je verlangens.

Ik wil niet weten hoe oud je bent.

Ik wil weten of je voor gek durft te staan uit liefde, ter wille van je dromen, ter wille van het avontuur van het in leven zijn.

Ik wil niet weten welke planeten in conjunctie staan met jouw maan.

Ik wil weten of je het centrum hebt bereikt van je smart, of de verraderlijke kanten van het leven je hebben geopend of dat je jou levenslust hebt verloren en je hebt afgesloten uit angst voor nog meer pijn!

Ik wil weten of je bij pijn kunt zijn, de mijne of de jouwe, zonder iets te doen om die te verbergen of te laten verdwijnen.

Ik wil weten of je bij vreugde kunt zijn, de mijne of de jouwe, of je uitbundig kunt dansen en of je extatisch kunt zijn tot in de toppen van je vingers en de puntjes van je tenen, zonder ons te waarschuwen voorzichtig of reëel te zijn of te denken aan de beperkingen van je menselijkheid.

Ik wil niet weten of het verhaal dat je me vertelt waar is.

Ik wil weten of je een ander kunt teleurstellen om trouw aan jezelf te zijn. of je het verdragen kunt van verraad te worden beschuldigd en géén verraad te plegen aan jezelf.

Ik wil weten of je trouw en dus betrouwbaar kunt zijn.

Ik wil weten of je schoonheid kunt zien, al schijnt de zon niet elke dag, en of je jouw leven kunt laten ontstaan uit de aanwezigheid van God.

Ik wil weten of je kunt leven met falen, jouw falen en mijn falen, en toch aan de oever van een meer kunt staan om ‘JA!'te roepen tegen de zilveren maan.

Ik wil niet weten waar je woont of hoeveel geld je hebt.

Ik wil weten of je na een nacht van verdriet en wanhoop opstaat, vermoeid, gekwetst tot in je botten, en voor de kinderen doet wat nodig is.

Ik wil niet weten hoe je hier gekomen bent.

Ik wil weten of je met mij in het centrum van het vuur wilt staan, zonder terug te deinzen.

Ik wil niet weten wat of met wie je hebt gestudeerd.

Ik wil weten wat jou innerlijke steun biedt als al het andere wegvalt. Ik wil weten of je alleen kunt zijn met jezelf en of je in lege momenten werkelijk gesteld bent op je eigen gezelschap.

Ik wil weten wie jij bent....

Afscheid.

Afscheid.

Afscheid, altijd hetzelfde vervelende nare gevoel.
Het is zo pijnlijk, iets dat ik niet voelen wil.
Met altijd één en hetzelfde doel.
Loslaten!

En van binnen word ik weer stil.
Wat wilde ik nog graag zeggen dit laatste moment?
Wat ga ik doen nu het einde komt?
Is het een gevoel dat iedereen wel herkent?
Of geldt het alleen mijn ervaring,
Die maakt dat alles van binnen verstomt.

Ik ben bang dat als ik wegga ik iets ben vergeten.
Waarschijnlijk iets belangrijks wat ik me later pas bedenk.
Dan wil ik je dat nog zo graag laten weten!
Maar dan is het te laat voor een stille wenk.

Zal je me snel zijn vergeten, los ik op in het niets?
Of herinner jij de dingen die ik ook nog zo goed weet.
Zie ik je als ik sterf, voelen we dan nog iets?
Of zijn dit de dingen die je in je leven vergeet..

Afscheid zo ongemakkelijk, zo zinloos en zo alleen.
Weer opnieuw opstaan en eenzaam verder lopen.
En dan komt onvermijdelijk de vraag waarom, en waarheen?Dan word het tijd om weer te leven en blijven hopen.

Geloven in een ‘samen' voor eeuwig en altijd!
Zonder ingehouden emotie of valse vormen van gevoel.
Een leven dat een ieder van ons verblijdt.

En iedereen die weet wat ik hiermee zo hartgrondig bedoel.

denderende Donderdag..jaaaaaaa

Of kan dat niet??
JAWEL...kan wel...kwam vanmorgen mijn buurman tegen..(jaja zo'n buitenlands tiepje) "morgen buurman!" ja, roept hij vriendelijk terug..."leuk feest gister!!"...ja leuk! zegt de buurman...tot zover oppervlakkig. Shit buurman loopt mee!..ik voel me al even schuldig als hij..( of is het DAN hij??) lopen ....lopen...en de buurman zegt..."weet je?...er is maar 1 god!! die van jou , die van mij....eentje!Oke ga ik mee... gezellig gesprekje...leuk dus meer.."weet je, mevrouw...we zijn allemaal gelijk! en ik ben bang om mijn geloof te doen" weet je?

Wat een eikel ben ik! Hij is bang voor zijn buurvrouw! potver! dat kan niet waar zijn!

Dolle Dinsdag!

Joepieeee de eerste dolle dinsdag van het jaar! Ik moest vandaag huilend op de knieen..potverdorie. Waarom? Zo een sterke dame als ik? Ja waarom...omdat ik over de drempel die 'armoede' heet, ben gestapt....

Lees verder...

even dagje doornemen...

Was gisteren even bij een dinnie van mij. Ze heeft kanker. Ben haar even gaan opzoeken en sja...wat zeg je tegen iemand die dood gaat?? gelukkig nieuwjaar? het beste? nee, dat is zo ongepast!. Ben er langsgegaan en heb een persoonlijke knuffel gegeven. We hebben samen even lekker gejammerd en lekker gelachen. Altijd als ik bij haar ben geweest heb ik het gevoel of ik vleugeltjes heb...en weet je? die heb ik beslist gehad want de restjes zitten er nog. Miskent genaamd de schouderbladen. Altijd als ik bij Nanja ben geweest zitten we alletwee weer vol energie...en streel ik even haar vleugelstompjes en merk elke keer dat haar vleugelstompjes groeien..het worden langzaam aan echte vleugels! een ander ziet iemand die wegteert en magerder wordt, ik zie Nanja langzaam veranderen in een waardige engel.